Niebieski kwiecień w naszej szkole
Tydzień Autyzmu w naszej szkole pokazał, że o neuroróżnorodności można mówić w ciekawy sposób. Zaczęło się od klasowych lekcji wychowawczych. Nauczyciele, którzy zdecydowali się na ten temat, pomogli uczniom zrozumieć specyficzny sposób komunikacji osób w spektrum i wyjaśnili, dlaczego warto po prostu być otwartym na drugiego człowieka.
Najwięcej emocji wzbudziła jednak logistyka wokół teatrzyku kamishibai. Chcieliśmy pokazać uczniom historię z książki „Kim jest Ryś? Opowieść o chłopcu z zespołem Aspergera ”, ale okazało się, że zdobycie jej graniczy z cudem – nakład wyczerpany, w księgarniach pustki. Tutaj należą się ukłony dla rodziców, którzy błyskawicznie zaangażowali się w poszukiwania. I choć domowe biblioteczki tym razem nie skrywały tego „białego kruka”, determinacja była godna podziwu. Ostatecznie, po nitce do kłębka, trafiliśmy do biblioteki w Lublinie. Dzięki życzliwości pani Agnieszki Cholewy mogliśmy przygotować opowieść, a chwilę później udało nam się też upolować własny egzemplarz z drugiej ręki. Efekt? Uczniowie klas 1, 3 i 6 podczas lekcji bibliotecznych z wykorzystaniem teatrzyku kamishibai siedzieli “jak zaczarowani”. Zamiast wykładu mieliśmy żywą dyskusję i wspólny wniosek: każdy z nas jest wyjątkowy. Warsztaty z niebieskimi okularami zakończyły się sesją zdjęciową, która, mamy nadzieję, podbije nasze media społecznościowe. Na zdjęciach widać nie tylko niebieskie oprawki z pomalowanymi na różne kolory szkiełkami, ale i wspólne hasło: „Każdy jest wyjątkowy”.
Ważnym punktem projektu było szkolenie dla grona pedagogicznego. Spotkanie z panią Moniką Szubrycht pozwoliło nam spojrzeć na warsztat nauczyciela pracującego z dziećmi w spektrum z nowej perspektywy – bez zbędnej teorii, za to z dużą dawką praktycznych wskazówek. Całość domyka wystawa książek na temat autyzmu w bibliotece szkolnej. Przed nami jeszcze pokonkursowa wystawa prac plastycznych „Przez niebieskie okulary – autyzm moimi oczami”. Ten tydzień udowodnił, że świadomość autyzmu to nie tylko przypięcie niebieskiej wstążki, ale przede wszystkim realne zaangażowanie i ciekawość drugiego człowieka.
